PŁUCA Herbata ziołowa liściasta Natura Wita 80 g

Suplement diety. Produkt przebadany laboratoryjnie.

Herbatka ziołowa Na Płuca

Składniki herbatki Na Płuca: miodunka, babka zwyczajna, rdest ptasi oraz płucnica islandzka wspomagają zdrowie układu oddechowego.

Składniki:

• Ziele miodunki plamistej (Pulmonaria officinalis)
• Ziele rdestu ptasiego (Polygonum aviculare)
• Ziele skrzypu polnego (Equisetum arvense)
• Plecha płucnicy islandzkiej (Cetraria islandica)

Kraj pochodzenia podstawowych składników: Polska

Sposób przygotowania:

• 1 łyżeczkę (1,5g) suszu zalać szklanką (200ml) gorącej wody i zaparzać pod przykryciem 15-20 minut.
• Pić 2 razy dziennie po szklance ciepłego, świeżo przygotowanego naparu.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: napar z 1 łyżeczki (2g) dwa razy dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne przyjmowanie produktu.

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w szczelnym opakowaniu np. puszka, słoik w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.

Wyprodukowano w Polsce.

Ostrzeżenia:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składniki preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
• Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci oraz kobiet w ciąży i karmiących piersią.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Miodunka plamista (łac. Pulmonaria officinalis L.) niegdyś miała duże zastosowanie w medycynie oficjalnej i ziołolecznictwie ludowym. Dawniej miodunka była nazywana płucnikiem lekarskim, zgodnie z nazwą łacińską Pulmonaria (pulmones – płuca). Jak sama nazwa wskazuje preparaty uzyskane z miodunki były stosowane w leczeniu chorób układu oddechowego. Do głównych składników czynnych miodunki należą przede wszystkim związki krzemu (łatwo przyswajalna krzemionka), allantoina, saponiny, śluzy, garbniki, flawonoidy (kwercetyna), alkaloidy pirolizydynowe (śladowe ilości), kwas chlorogenowy, kwas elagowy, kwas rozmarynowy i antocyjany. Wodne wyciągi z ziela miodunki działają wykrztuśnie, osłaniająco, przeciwwysiękowo, przeciwkrwotocznie, wzmacniająco, przyśpieszają gojenie ognisk gruźliczych i ran na skórze oraz błonach śluzowych. Jest to surowiec o działaniu ściągającym, moczopędnym, przeciwkamiczym i “czyszczącym krew”. Doustnie preparaty z miodunki można wykorzystać w leczeniu nieżytu i zakażeń układu oddechowego.

Babka zwyczajna (łac. Planago major) inaczej nazywana babką szerokolistną. Zarówno babka zwyczajna jak i lancetowata dostarczają równowartościowego surowca leczniczego. Surowcem leczniczym są liście, nasiona oraz łuski nasienne. W lecznictwie ludowym nasiona babki mają zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych żołądka i jelit oraz w przypadku zaparć. Liście babki stosuje się w zapaleniu oskrzeli, skaleczeniach, ropniach, urazach, oparzeniach, nocnym moczeniu się u dzieci. Odwary z babki wykorzystuje się do płukania jamy ustnej przy bólach zębów. Sproszkowane nasiona podaje się przy biegunkach, nieżytach jelit i czerwonce. Z kolei sok z liści babki ma zastosowanie jako lek o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym przy ukąszeniu pszczół, os i trzmieli. Wysuszone liście babki stosuje się w formie naparów jako środek wykrztuśny. W Tanzanii całą roślinę wykorzystuje się jako lek na malarię. Liście babki są źródłem węglowodanów prostych (galaktoza, fruktoza, glukoza), śluzu i gum. Za właściwości babki odpowiadają zawarte w jej liściach glikozydy irydoidowe jak akubina, katalpol. Babka zwyczajna to źródło flawonoidów oraz kwasów organicznych. Wśród składników aktywnych zawartych w liściach babki można wymienić: pektyny, gorycze, saponiny, enzymy, cholinę. Babka dostarcza witaminy: A, C, K oraz minerały: żelazo, miedź, magnez, mangan, cynk, krzem, potas. Liście babki działają osłonowo na błony śluzowe przewodu pokarmowego, poprawiają ogólną równowagę organizmu, wspomagają leczenie wrzodów żołądka, są pomocne w nieżycie żołądka oraz zapaleniu okrężnicy, działają moczopędnie, mają zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych pęcherza, działają kojąco na płuca, redukują stan zapalny oraz podrażnienia, wykazują działanie wykrztuśne, stosuje się je przy zapaleniu oskrzeli oraz przy utracie głosu, wspomagają odporność.

Ziele rdestu ptasiego (łac. Herba Polygoni avicularis) pochodzi z rdestu ptasiego (łac.Polygonum aviculare L.). Rdest ptasi występuje pospolicie w naszym kraju, na ugorach, nieużytkach, przy drogach. Ziele rdestu od starożytności stosowane jako środek moczopędny i przy dolegliwościach ze strony gardła oraz oskrzeli, ponadto jako środek przeciwkrwotoczny i czyszczący krew. Zalecane jest w przypadku skąpomoczu, obrzęków na tle skąpomoczu i w przebiegu nadciśnienia oraz osłabienia krążenia, kamicy moczowej, stanów zapalnych nerek i pęcherza moczowego, przewlekłych chorób skórnych na tle zaburzeń przemiany materii, nadmiernego krwawienia miesiączkowego, kaszlu, zapalenia oskrzeli i jamy nosowo-gardłowej, zatrucia, kuracji odtruwających, chorób reumatycznych, choroby wrzodowej, niedostatecznej krzepliwości krwi, cukrzycy. Rdest ptasi obniża poziom glukozy we krwi i wzmaga wydzielanie śluzu w oskrzelach i tchawicy. Ziele rdestu ptasiego zawiera m.in. śluzy, cukry, flawonoidy, garbniki, sole mineralne, witaminy A, C i K.

Skrzyp polny (łac. Equisetum arvense) ależy do wartościowych ziół krzemionkowych. Zmniejsza i goi kawerny w płucach w przebiegu gruźlicy. Wspomaga leczenie ran i owrzodzeń żołądka oraz jelit. Ma właściwości przeciwkrwotoczne, zapobiega powstawaniu kamicy moczowej. Działa silnie moczopędnie. Wspomaga oczyszczanie układu moczowego z piasku. Łagodzi obrzęk prostaty. Działa przeciwzapalnie na układ płciowy i moczowy. Doskonały w leczeniu skąpomoczu, stanów zapalnych nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i cewki moczowej. Zmniejsza obrzęki na tle hipernatremii i hiperchloremii. Rozkurcza mięśnie gładkie przewodu pokarmowego i dróg moczowych. Działa czyszcząco na krew. Reguluje przemianę materii. Zmniejsza wydzielanie łoju. Przyśpiesza gojenie stawów i kości (zrastanie po złamaniach). Zmniejsza nadmierne krwawienia miesiączkowe. Hamuje krwotoki z nosa i zapobiega ich występowaniu. Zapobiega rozdwajaniu końcówek włosa, łamliwości włosów, łamliwości paznokci oraz rozwarstwianiu się płytek paznokciowych. Może hamować rozwój niektórych nowotworów. Dawniej odwar wprowadzano do nosa przy polipach i osłabieniu naczyń krwionośnych. Skrzyp jest surowcem silnie zmineralizowanym. Jego ściany komórkowe są przesycone solami wapnia i krzemu, które nie przepuszczają wody. Niemożliwe staje się wówczas wypłukiwanie składników czynnych. Pije się wówczas napar o znikomej zawartości składników czynnych. Skrzyp składa się również z krzemionki, flawonoidów, soli mineralnych, witaminy C. Wyciągi z ziela skrzypu mogą posłużyć do pielęgnowania skóry (przemywanie, okłady, kremy i mleczka, toniki z ekstraktem). Szczególnie korzystnie skrzyp działa na cerę trądzikową, rumieniową i alergiczną oraz z rozszerzonymi naczyniami krwionośnymi i porami. Napar ze skrzypu polecany jest do okładów na oczy przy zapaleniu spojówek, siatkówki i naczyniówki oraz białkówki. Do przepłukiwania pochwy przy stanach zapalnych. Do lewatyw przy hemoroidach i świądzie.

Płucnica islandzka (łac. Cetraria islandica), inaczej nazywana porostem islandzkim, znana jest ze swojego działania bakteriobójczego i przeciwzapalnego, powlekającego i osłaniającego. Dlatego świetnie sprawdza się na zapalenie gardła, kaszel, chrypkę i inne objawy infekcji górnych dróg oddechowych. Osłania śluzówkę przed szkodliwymi czynnikami, dlatego zaleca się go osobom przebywającym w pomieszczeniach o kiepskiej wentylacji oraz palaczom, którzy nie potrafią zerwać z nałogiem. Działa uspokajająco i odtruwająco, reguluje wypróżnienia i przemianę materii. Zwiększa produkcję śliny, soku żołądkowego (w małych dawkach), trzustkowego i jelitowego. W dużych dawkach: powstrzymuje oddziaływanie kwasu solnego na śluzówkę żołądka, hamuje wydzielanie soku żołądkowego oraz wymioty, znosi objawy choroby morskiej. Silnie stymuluje czynności sekrecyjno-absorbcyjne układu pokarmowego. Hamuje wydzielanie łoju i potu. Przeciwzapalne i dezynfekujące działanie porostu islandzkiego sprawia, że jest on używany także w walce z problemami dermatologicznymi. Porost islandzki pomaga ustabilizować pracę układu trawiennego. Niweluje niestrawności, zaparcia i stany zapalne w obrębie żołądka. Posiada właściwości przeciwwymiotne, dzięki czemu można go stosować przy chorobie lokomocyjnej.